bertilkok.punt.nl
Kok steekt een duin over

Na 2 avonden en een dag Zandvoort vonden vrouwlief en ik het een goed idee om op de laatste dag van een ontspannen weekend ergens anders dan in Zandvoort nog een stukje strand te pakken. Van meerdere mensen hadden we als tip doorgekregen om eens naar Bergen of naar de duinen van Schoorl te gaan. Best wel een stukje omhoog vanuit Zandvoort en daarmee niet de kortste weg naar huis, maar wie kijkt er naar een paar extra kilometers als je een weekendje weg bent en de tijd aan jezelf hebt?

In Schoorl aangekomen bleek alles daar betaald parkeren te zijn, ook op zondag. Geen probleem. We waren voorzien van pinpas en contant geld. Wat kan ons gebeuren? Nou, Schoorl blijkt parkeertechnisch behoorlijk vooruitstrevend. Of een inmiddels alweer achterhaald beleid te hebben, want het fenomeen chipknip is niet bepaald het verwachte doorslaande succes gebleken. Maar het was in Schoorl wel het enige betaalmiddel voor alle parkeerplaatsen waar wij onze Italiaanse bolide wilden parkeren. Nog steeds zou je denken dat er geen vuiltje aan de lucht was. Even naar een pinautomaat lopen, je chipsaldo opwaarderen en klaar is Kok. Mijn lieftallige echtgenote bood aan dit varkentje even te wassen. Ik bleef in de auto, ongemakkelijk om me heen loerend, zoekend naar overactieve parkeerwachters die uitgerekend mij moesten hebben. Na drie uur, die in werkelijkheid nog geen 5 minuten duurden, kwam mijn echtgenote er alweer aan met een ietwat sippe blik. Geen pinautomaat te bekennen.

Nu zijn wij niet voor één parkeergat te vangen, dus besloten we een eindje verder te rijden. Er zou vanzelf een plekje komen waar we de auto kwijt konden om daarna lopend het duin over te steken. Al snel kwamen we in een plaatsje met de vriendelijke naam Groet. Daar bleek volop plek om onze Doblo te parkeren. Gratis ook nog. En met het eerste wandelpaadje liepen we zo een duinpan in. Tsjonge, dat ging soepel! Nu is onze ervaring met duinen vooral gebaseerd op talloze bezoekjes aan de door ons zo geliefde provincie Zeeland en dan met name de duinen bij Koudekerke. Bij duinen is het zo dat je je auto of fiets op een parkeerplek onderaan de duinen neerzet, je een pad omhoog wandelt en dat je bovenop de duinen direct een prachtig uitzicht op de zee geboden krijgt.

Met deze jarenlange ervaring begonnen we ook de wandeling in Groet. We passeerden wat mensen die rek- en strekoefeningen aan het doen waren en zagen om ons heen menig wandelaar. Niet bepaald verontrustend of ontmoedigend. De eerste duin was wat steiler dan verwacht en met de tong op de schoenen bereikten we de blanke top der duin. Oh. Schrik. Waar we ook keken, er was geen zee te bekennen. Nu had ik wel van één van de tipgevers gehoord dat het een behoorlijk duingebied was bij Schoorl, dus ik zette me schrap en zei hoopvol dat ik de zee al hoorde en dat die zich ongetwijfeld bij de volgende duintop in al zijn pracht aan ons zou tonen. Zo beklommen we duintop na duintop. Iedere keer dat we zeker wisten dat we de zee bereikt hadden, bleek er een nog groter duingebied voor ons te liggen. 

Het oorspronkelijke doel was om even het duin over te steken en bij een strandtentje wat te eten. Ondertussen had ik flink wat trek en proviand voor onderweg hadden we niet mee. De kop soep viel immers direct achter de duinen te nuttigen. Ik denk dat het bij de tiende keer was dat ik zei "Ik hoor de zee, hij moet HIER achter liggen!" dat mijn vrouw haar normaal gesproken grenzeloze vertrouwen in mij verloor. Zoals alleen een echtgenote dat kan, liet zij zonder al te veel woorden te gebruiken merken dat de lust om nog veel verder te wandelen haar wel vergaan was. Na het wisselen van slechts enkele woorden ("Terug?" "Ja, goed idee...") liepen wij terug. "Ik zou echt niet meer weten welke kant we op moeten", zei Ria. Ik stelde haar gerust. Het was eigenlijk vooral alsmaar rechtuit. "Volg me maar!" Na enkele uren hing mijn tong op mijn schoenen en was mijn baard ruim een centimeter gegroeid. 

"Ik wil niet veel zeggen....", begon Ria. Nou, dan weet je het wel. Meestal volgt dan een betoog dat zo lang duurt dat je een kan koffie kunt zetten, wachten tot hij klaar is en de visite kunt voorzien van koffie met koekjes en met een beetje geluk ook al van de eerste borrel. Dit keer viel het mee. Ze wilde alleen maar zeggen dat volgens haar (ook al zo subtiel) we juist NU richting de zee liepen. Zelden zo gelachen. Ik kreeg er werkelijk buikkramp van, hoewel dat ook door de alsmaar sterker toegenomen trek veroorzaakt kon zijn. Ik moest in ieder geval even zitten om van het lachen bij te komen en mijn kaken wat te laten rusten. Zittend op een dode boomstronk zag ik.... een ANWB paddestoel. Volkomen overtuigd van mijn gelijk wees ik vrouwlief de paddestoel aan. " Kom, gaan we daar even kijken. Zul je zien dat de zee echt volstrekt in tegenovergestelde richting ligt." 

Ik weet niet of het nodig is het verder uit te leggen, maar het is dit weekend geweest dat ik mijn richtingsgevoel en gevoel van eigenwaarde verloren ben. Beschaamd sjokte ik het laatste stuk, dat nog uit ruim anderhalve kilometer bestond, naast mijn vrouw, waarbij we er goed op letten het rechte fietspad niet te verlaten. Bijna in Groet aangekomen, was er opnieuw een keuzemoment. Rechtdoor was Groet, daar kon geen twijfel over bestaan. We zagen de hoofdweg al. Rechtsaf konden we naar 2 restaurants. Ik wist zeker dat bij één van deze restaurants onze auto geparkeerd stond. Alsof de deuk die mijn ego opgelopen had nog niet groot genoeg was, bleek ook dit niet zo te zijn. Waren wij rechtdoor gelopen, dan hadden we binnen 3 minuten in de auto kunnen zitten. Nu duurde de wandeling onnodig opnieuw een half uur langer, want die pijl die we na 2 minuten tegen kwamen wees écht niet naar het restaurant en ik wist ZEKER dat we nu wel de goede kant op liepen. 

Ondertussen was ik tot groot vermaak van Ria alsmaar chagrijniger geworden en de lust tot eten was me volkomen vergaan. Dit leidde er weer toe dat we uiteindelijk in de Hel van Flevoland terecht kwamen, te weten een restaurant in Bataviastad, maar daarover wellicht een andere keer....


Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl