bertilkok.punt.nl
Kok en de linkerhanden

Photobucket

Toen ik net geboren was was ik enorm handig. Laten we wel zijn. Niemand wordt tenslotte onhandig geboren.

De eerste keer dat ik de drang voelde om zelf iets te doen, zal er per ongeluk iets uit mijn handen geglipt zijn. Mijn vader greep dit uit mijn vingers en maakte af waar ik aan begonnen was. Wanneer me later iets soortgelijks overkwam deden mijn drie oudere broers hetzelfde met een autoritaire houding. "Dat kan jij toch niet jongetje!" Dit zorgde er voor dat ik de poging tot het in elkaar zetten / repareren / lijmen / plakken / monteren (*) maar weer moedeloos opgaf en me bezig ging houden met het luisteren naar de radio en het draaien en aan elkaar lullen van plaatjes op mijn slaapkamer.

In een latere fase kreeg ik net als iedere andere fietsende scholier op een gegeven moment te maken met het fenomeen lekke band. De oerdrang van de geboren alleskunner in mij begon direct met het verzamelen van de juiste materialen; plaksetje, teiltje water en bandenlichters. Bij het op de kop zetten van de fiets begonnen ineens stemmetjes in mijn hoofd te roepen: ”Geef maar hier knul.” “Dat kan jij toch niet jongetje!” Op dat moment zag ik ineens mijn rechterhand langzaam vervormen. De duim verschoof naar de rechterkant van de hand en de vingers verwisselden onderling van positie. Ik dacht nog “Ik heb toch al zo'n ding?”, maar er was geen houden meer aan. Vanaf dat moment beschikte ik over twee linkerhanden. Mijn beste vriend, die getuige was van dit wonderbaarlijke natuurverschijnsel, begreep direct dat hier iets gebeurde wat in geen natuurwet stond beschreven.

Hij zag ook dat ik overmand werd door emoties en nam als vanzelfsprekend de bandenlichters van me over en binnen de kortste keren was mijn lekke band gerepareerd. Om mezelf te troosten en mijn vriend te belonen werd daarna de dichtstbijzijnde Jamin opgezocht. De kleine menthol-kruisdropjes uit hun collectie bleken vanaf toen een troostmiddel dat zijn weerga niet kende. Tot op de dag van vandaag spreken we er overigens schande van dat Jamin deze lekkernij niet meer laat vervaardigen. Dat niet alleen, ze werden destijds ZONDER AANKONDIGING uit de collectie gehaald. Hadden we het geweten, dan hadden we voor een paar jaar ingeslagen zodat we zelf het recept konden uitvogelen. Het moge duidelijk zijn dat we sindsdien nooit meer een stap in welke Jamin-winkel dan ook gezet hebben. Hoewel de kruisdropjes met mentholsmaak van Venco ook niet te versmaden zijn, blijft de smaak van de kleinere Jamin-versie tot op heden onovertroffen. Doe daar maar eens wat aan, mensen van Autodrop, Venco, Klene of andere snoepvervaardigers! Maar ik dreig af te dwalen.

Ik ben dus niet geboren met twee linkerhanden. Uiteraard ben ik in de loop der tijd wel eens een ongelovige tegen gekomen. Sterker nog; een vage kennis (en daarmee bedoel ik iemand die in alle opzichten aan dit begrip voldeed) beweerde bij hoog en laag dat hij nooit, maar dan ook nooit, een klusje uit mijn handen zou trekken als hij zag dat het mij niet dreigde te lukken. Wat voor klus het precies was weet ik niet meer, maar ik meen dat het iets was met elektriciteitsdraden en een tangetje. Kortom, een onmogelijke missie. Niet binnen 10, niet binnen 5, niet binnen 2 minuten, maar al binnen 1 minuut kon de betreffende persoon het al niet meer aanzien dat het zweet mij van het voorhoofd liep, ik mijn tong stuk beet en over een ongekend vocabulaire aan brute vloeken bleek te beschikken. Ook nu weer werd het gereedschap mij ontnomen en werd de klus voor mij geklaard.

Ik ben niet alleen ongelovigen tegen gekomen, maar ook kwaadsprekenden. Mensen die zeggen dat ik het er om doe. Nu is het wel zo dat ik in de loop der jaren zoveel mensen klusjes heb zien doen dat ik mij ontwikkeld heb tot ik mag wel zeggen de perfecte opzichter. Ik word her en der geroemd vanwege mijn ruimtelijk inzicht en mijn timmermansoog. Ook heb ik de kunst van het vasthouden geperfectioneerd en een betere aanwijzer dan ik zul je niet gauw tegenkomen. Dit houdt echter niet in dat je het zelf kunt. Iets bouwen. Of klussen. Toch waagt een enkele wantrouweling zich zo af en toe aan een brute uitspraak. Over dat ik te lui ben. Of iets van dien aard. Er zijn tijden geweest dat ik me daar over kon opwinden en in de verdediging ging. Verspilling van energie. Niet meer doen dus. Sterker nog, we gaan het tegendeel bewijzen. In huize Kok wordt de komende maanden volop geschilderd, behangen en worden de nodige klussen geklaard. Dat komt vast goed!

(*) doorhalen wat niet van toepassing is


Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl